Ik voel me krachtig en zacht tegelijk. Door het niet-weten van de afgelopen maanden en via behoorlijk rauwe levenslessen ben ik beland in de diepten en de liefde van mijn hart. Het aangaan en daarmee het opruimen van diepe lagen angst door lichaamswerk met mezelf heeft me thuis gebracht. Dit zorgt voor een sterke levenlust. Met díe stem wil ik met jullie delen, vanaf de oever van mijn innerlijke Zweedse meer:

Zo lang verguist, gegeseld en verbannen. Uitgeroeid en neergedrukt.
Mannen én Vrouwen.
Zo lang vergeten en gesmoord. Niet alleen onze lichamen, vooral onze levensstroom, onze seksuele en scheppende aard vol schoonheid en kracht.
Die schoot die bedoeld is om te genieten en te ontvangen en die krachtige mannenbuik die bereid is om te geven. Natuurlijk via onze harten die ernaar snakken zich met elkaar te verbinden!

En kapot gaat de wereld eraan, aan dat smoren. In het groot en in het klein. Thuis, op school en op het werk. Wij vrouwen zwerven veelal rond met vage verlangens en dromen, zoekend in de buitenwereld met zijn niet bij onze ware vrouwelijkheid passende vormen en bizarre (voor)beelden op gebied van relaties, schoonheid, ouderschap, geld verdienen, school en natuurlijk seksualiteit.
Ons hart is al zo vaak verbrijzeld dat het een pantser heeft opgebouwd. Om maar niet te spreken van onze baarmoeders en vagina’s.

Onze mannen zijn hierdoor ook verdwaald, het contact met hun ballen en penis gaat vaak enkel via het hoofd waar stevige onzin in is geplant over man-zijn en waar de pornografische beelden de seks bepalen. Liefdevol contact met bekken en buik is er nauwelijks en huilen is niet zo makkelijk. Een grote onzekerheid en schaamte, verdriet en onmacht is het gevolg.
Natuurlijk verdwalen onze kinderen dús ook, al onze frustraties uiten zich via hen en zíj krijgen de labels opgeplakt binnen een systeem waarin bovengenoemde verdwaalde volwassenen aan het roer staan! Zij krijgen dag in dag uit op een verkeerde manier informatie voorgeschoteld over niet wérkelijk ter zake doende dingen.
Lessen over aanraken, ademhalen en echt contact maken zijn bijvoorbeeld zeer schaars.

Het is de gewoonste zaak van de wereld geworden om medicatie te slikken tegen depressie, voedingsadvies wordt bij een huisarts niet gegeven, we slapen naast onze telefoons, zitten achter computers en de wereld is één grote gons. Gewoon Zijn in stilte met ons eigen lichaam om de eigen wijsheid te ontvangen en te koesteren is zó moeilijk voor ons. Wij gaan maar door…

Ik voel een ongebreidelde drang om het tij te keren. Door stilte, de natuur, spelen, liefde, ware heilige seksualiteit en aanraking terug te brengen. Erover te vertellen vanuit mijn eigen belichaamde en magische ervaringen en daadwerkelijk samen te dóen: ademhalen, in rust en stilte Zijn, onszelf en daarna elkaar aanraken en kijken wat er dán is. Samen zwemmen, een wandeling maken, vuurtjes (op)stoken. Contact maken met Waarheid dus en daar het plezier en de kracht weer in ervaren. Het lichaam door ermee in contact te gaan werkelijk de kans geven om de rommel op te ruimen en te Leven!

Elke dag zie ik het om me heen. In de straten, in het dorp, in de stad en in de hele wereld. Onderdrukte levenskracht. Ingehouden adem. Het veroorzaakt oorlog en onrust, terwijl we verlangen naar rust en vrede.
De mensen lopen onwetend en dus angstig rond, met samengeknepen mond en billen. Pseudo-veilig achter alle beeldschermen en in onze individuele wereldjes in vierkante, dichte huizen en kantoren. Tegelijk worden we onzekerder en krachtelozer want we verliezen meer en meer het contact met de stilte en met ons lichaam.

Onze aarde, het grote lichaam waarop wij wonen, kreunt en steunt. Zij probeert ons steeds de ongebreidelde energie te laten voelen met haar stormen, vuren, uitbarstingen en overstromingen. En ook de stilte, in de meren, de zeeën, de bossen en via de natuurlijke ritmes van eb en vloed. Onze dieren roepen ons ook. Maar wij luisteren nauwelijks. We zijn bezig onszelf slecht te vinden en af te keuren.
Wij zoeken ons te pletter buiten omszelf. Ons eígen lichaam vergetend, misbruikend, volstoppend, afbeulend. Niet goed genoeg en niet mooi genoeg zijn we, massaal.
Dat kan alleen maar zo zijn gegroeid en ontstaan doordat we de stilte en datzelfde lichaam verlaten hebben.

Ons EIGEN LICHAAM, waarin werkelijk alles te vinden is en dat nooit liegt. Dat ons exact de juiste signalen geeft en dat zo verlangt en hunkert naar onze aandacht, onze liefde. Dat van nature zo orgastisch is, dat ademt en weet, kan voelen en ruiken, proeven en horen. Zien en ervaren. Dat als hoogste doel genieten en plezier hebben heeft, want dán stromen we.

Zelf ben ik altijd zinnelijk en orgastisch geweest. Ik geniet heel snel en heel makkelijk. Van een briesje over mijn huid dat de geur draagt van warme dennenbossen. Van puur voedsel. Van een écht zalige kus. Ik krijg kippenvel van sommige muziek, moet huilen van prachtige woorden. Ik wist na mijn eerste keer seks en vrijen dat ik een nieuwe hobby had en nog steeds ben ik zielsgelukkig als ik echt kloppend en intiem samen ben geweest.

Al deze dingen, die in hun puurheid van grote Eenvoud zijn, voelen voor veel mensen verwrongen. Want we hebben ze in vormen geperst die voor ons ronduit schadelijk zijn. (monogamie tot in het uiterste, porno, fastfood en gemanipuleerd voedsel, angst voor stilte, eentonige muziek etc.).
Mijn missie is het om de pure Eenvoud van het genieten zelf weer terug te brengen. In alle openheid en vrijheid.
Na mijzelf ook vele jaren te hebben onderdrukt en me geschaamd te hebben over al mijn levenslust, erom te zijn uitgescholden, en waarin mij gevraagd werd me toch eens te gedragen, is mijn hart na het opruimen van al deze ballast zó vrij en open. Mijn licht schijnt en ik verlang ernaar te stralen.

Oeroud is de kennis die ik in me draag en doorgeef, Maria Magdalena-oud zeg maar. Nu ik dit typ, stromen mijn hart en mijn buik vol blijdschap en krijg ik tegelijk een warme gloed op mijn wangen. Want Maria Magdalena…dát was me toch een vrouw…mag ik me daarmee vergelijken en durf ik dat? Ik voel een enorme Ja!

Ik ben dankbaar dat steeds meer mensen durven te kiezen voor hún vorm, hun unieke manier om de wereld mooier te maken. Gaan staan in ons eigen licht is het dapperste dat wij kunnen doen. Mijn manier is mezelf belichamen. Dolgraag laat ik de wereld zien en ervaren hoe ik dat doe en hoe geweldig mooi het is om Vrij te Zijn. Let’s light our fire!

In Liefde,
Judith

Pin It on Pinterest

Share This